چشم و چراغ

روزگاریست که ما را نگران می‌داری	/	مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری
گوشه چشم رضایی به منت باز نشد	/	این چنین عزت صاحب نظران می‌داری
ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار	/	دست در خون دل پرهنران می‌داری
نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ	/	همه را نعره زنان جامه دران می‌داری
ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور	/	چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری
چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ	/	سر چرا بر من دلخسته گران می‌داری
گوهر جام جم از کان جهانی دگر است	/	تو تمنا ز گل کوزه گران می‌داری
پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی	/	طمع مهر و وفا زین پسران می‌داری
کیسه سیم و زرت پاک بباید پرداخت	/	این طمع‌ها که تو از سیمبران می‌داری
گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی	/	عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری
مگذران روز سلامت به ملامت حافظ	/	چه توقع ز جهان گذران می‌داری