ششدَر و ششدَره کردن !

اغلب با اصطلاحاتِ جدیدِ "دو دَر" و "دو دَره کردن " آشناییم. امّا شاید بعضی، در مورد اصطلاحاتِ قدیمی ِ "ششدَر" و "ششدَره کردنِ" چیزی نشنیده باشیم!
«"ششدَره" کنایه از مبهوت و متحیّر و عاجز ماندن در امور است. در اصل اصطلاحی است در نردبازی که به آن "ششدَر" هم می گویند. و آن چنین است که نردباز، شش خانه ی مقابل حریف را گرفته باشد و او نتواند مهره های خود را حرکت دهد. در نتیجه "ششدَر" می شود و بازی را می بازد.»
توضیحات فوق در باره ی اصطلاح ِ "ششدَره"، عیناً ذیل ِ شرح ِ بیت :
شش جهت مگریز؛ زیرا در جهات / ششدَره است؛ و ششدَره مات است؛ مات
، درصفحه 186 کتاب شرح جامع مثنوی معنوی – دفتر دوم – تالیفِ کریم زمانی، آمده است.
و امّا ، آقای هاشمی رفسنجانی با بیاناتشان در مورد استفاده ی حکومت بشار اسد از سلاح شیمیایی برعلیه مردم کشور خودش، الحق نشان می دهد که در نردِ سیاست ، بازیکن ِ قهاری است و با قبول ریسک در بازی ، به فکر "ششدَره کردن" رقیب است و انشاالله رقیب در آستانه ی "ششدَر" شدن. امیدوارم جناب ِ هاشمی درادامه ی بازی، "گشاد" ندهند و "دو دَره" نکنند!

سه نقطه!

اخیرا دوست عزیزی از شدّت و حِدّت پارازیت ها به فریاد و فغان آمده بودند و نوشته بودند که:«بابا به ...فنا رفتیم.» و از دولتِ اعتدال انتظار داشتند کمی معقول تر و با اعتدال بیشتری ولووم دستگاه پارازیت اندازی را تنظیم کنند. دوستانِ مصونِ از پارازیت ِ آنطرفِ آب هم به شوخی برایش نوشته بودند که :«آن سه نقطه ات مرا کشته.»
به سیاق دوران دانش آموزی، برای پر کردن جای خالی ِ «...» ، واژه ای مناسب تر از «باد» نیافتم که چه بسا به خاطر حجب و حیای نویسنده از متن حذف شده بود. این را بعنوان مقدمه بپذیرید تا بپردازم به اصل موضوع!
با بالا گرفتن احتمال حمله ی نظامی ِ بشر دوستانه ی غرب و امریکا به کشور سوریه ، امروز بیشتر در فکر نحوه موضع گیری بزرگانِ نظام در قبال این تهدید بودم. خوب به خاطر دارم که روز نخست ِ نوروز ِ امسال ، شاهد تهدید لفظی با خاک یکسان کردن تل آویو و حیفا بودم. این بار اما پس از انتشار ِ اخبار و شایعات رسانه های بین المللی مبنی بر قریب الوقوع بودن حمله ی نظامی به سوریه به مصداق ضرب المثل ِ پراگماتیستی ِ « مسجد جای ... نیست.» ، خبری از چنین موضع گیری های «بو دار» ی نبود. در عجبم که سرنوشتِ حیات و ممات ِ مملکتی به ...  - نه غریبان- که قریبان بند است!

بفرمایید دوغ!

معروف است که در زمان ناصرالدین شاه ، قیمت ها در تهران بالا رفته بود از جمله قیمت ماست که قوت غالب مردم کم درآمدبود. شاه قاجار مختار السلطنه را از اصفهان فرا خواند و مامور رسیدگی به گرانی کرد. مختارالسلطنه برای ماست نرخ ثابت دولتی تعیین کرد و به کسبه ابلاغ نمود. روزی برای آگاهی ازاوضاعِ قیمت ها ، با لباس مبدل راهی بازار شد و از دکانداری ماست خواست. دکاندار که مختار السلطنه را نشناخته بود پرسید: "از کدام نوع ماست می خواهید؟" مختار السلطنه تعجب کرد و پرسید : "مگر چند نوع ماست داریم؟" دکاندار جواب داد: " معلوم است تهرانی نیستی. خب دو نوع ماست داریم. یکی ماست به نرخ دولتیِ مختار السلطنه ای که مثل دوغ است و ارزان و جلوی دکان می بینی و دیگری ماست چرب و سفت که در پستو است و گران."
مختار السلطنه دیگر معطل نکرد وبه فراشانِ حکومتی که دورا دور ایستاده بودند ؛ دستور داد بند شلوار دکاندار را از کمر سفت بستند و او را وارونه جلوی مغازه اش اویزان کردند و ماست ِ رقیق دولتی را توی پاچه ی شلوارش ریختند تا ماست کیسه شود! پس از اجرای دستور، مختار السلطنه رو به دکاندار کرده و گفت : " حالا آنقدر آويزان مي ماني تا تمام آبي که توي اين ماستها کرده اي از تار و پود شلوارت خارج شود." گفته اند از آن پس سایر دکانداران و لبنیاتی ها از ترس ِ مختار السلطنه ماست هایشان را کیسه کردند.
الغرض ، اخبار شبکه ی یک را گوش می کردم. در اقصا نقاط جهان ؛ راهپیمایی و تظاهرات بود بر ضد امکان دخالت نظامیِ بشر دوستانه در کشور سوریه، الّا در ایران. یعنی باز تا 9 دی باید صبر کنیم؟ یعنی امّت همیشه در صحنه و رهبرانشان در این روز مبارک جمعه و تعطیلی بازار؛ ماست هایشان را کیسه کرده اند و دیگر از دوغ دولتی خبری نیست؟

داستان جغد دانا و هزارپا و سیاست های کلان!

می گویند هزارپایی دچارالتهاب و درد مفاصل شده بود و جغد دانایی او را چنین رهنمود می داد:
« تو صد تا پا داری که همگی به التهاب و درد مفصل دچار شده اند. بنابر این باید خود را به لک لکی مبدل کنی تا فقط یک جفت پا داشته باشی و بدین ترتیب نود و هشت درصد مشکلات و دردهایت درمان خواهد شد. تازه اگر لک لک شوی ، بال هم خواهی داشت و می توانی از آن دو پایت نیز استفاده نکنی تا دردت کاملا درمان شود.» هزار پا خوشحال شد و در دم پیشنهاد جغد دانا را پذیرفت و پرسید : « حالا فقط به من بگو چگونه می توانم لک لک شوم؟» جغد دانا پاسخ داد : « آها ، فقط سیاست گذاریهای کلان به عهده ی من است و نمی خواهم چیزی راجع به جزئیات بدانم. چاره ای نداری جز آن که، باید لک لک شوی و پرواز کنی . بپّر !»